Witajcie,
Z tej strony Portefaix. To mój pierwszy devblog, więc będzie prosto: dziś chcę opowiedzieć o aspekcie, o którym często zapominamy, choć stanowi ogromną część immersji: projektowaniu dźwięku.
Można by napisać o tym powieść, a przynajmniej trzy devblogi. W tym pierwszym wpisie wolę jednak skupić się na stronie twórczej, z krótkim wypadem w stronę optymalizacji , bo dobry dźwięk to nie tylko „fajny dźwięk”, lecz także taki, który sprawdza się w grze.
Termin projektowanie dźwięku oznacza tworzenie całej warstwy dźwiękowej produktu. W grze obejmuje między innymi:
W praktyce często grupujemy dźwięki według funkcji (tego, co wnoszą do gry) i charakteru (sposobu ich technicznego wykorzystania).
SFX
Duża, ogólna kategoria: wszystko, co nie pasuje wyraźnie do pozostałych.
Dźwięki otoczenia
Kluczowe dla wiarygodności świata: deszcz, wiatr, owady w oddali… Zwykle mniej istotne dla mechaniki gry, ale niezbędne dla immersji. Jeśli taki dźwięk jest przestrzenny (wodospad, młyn, konkretne źródło), często zaliczamy go do podkategorii dźwięków środowiskowych.
Dźwięki interfejsu
Dźwięki spoza świata przedstawionego, związane z interfejsem: menu, potwierdzenia, powiadomienia i tak dalej.
Foley
Wszystko, co wynika z działań postaci: kroki, szelest ubrań, manipulowanie bronią, drobne uderzenia… W grach foley często łączy się z SFX, ale ważną różnicą jest to, że dźwięki foley są
przetwarzane w bardzo niewielkim stopniu i często nagrywane w studiu.
Dubbing
Zrozumiałe wypowiedzi głosowe.
Jingle i sygnały dźwiękowe
Bliskie muzyce: krótkie, skuteczne, często zapowiadają wydarzenie lub nagrodę.
Znamy już ogólny podział, więc przejdźmy do konkretów. W Hana jednym z dużych zadań dźwiękowych są stworzenia.
Pierwszy etap to analiza: jakie odczucia chcę wywołać?
Ogromna istota nie brzmi jak małe, nerwowe zwierzę. Wodne stworzenie ma inną barwę dźwięku niż suchy, lądowy potwór. Nawet przy tym samym rozmiarze zamierzony efekt może zmienić wszystko.
W Hana mój cel jest prosty: wiarygodność. Chcę, żeby wasz mózg pomyślał „tak, to mogłoby istnieć”, nawet jeśli stworzenie jest fantastyczne.
Dlatego często korzystamy z prawdziwych inspiracji: ucho lubi kojarzyć to, co słyszy, z czymś już znanym.
Po ustaleniu zamiaru trzeba stworzyć odgłos. Najpewniejszym sposobem zachowania naturalności jest rozpoczęcie od prawdziwych dźwięków: zwierząt, ludzkich głosów i surowych faktur brzmienia.
Tutaj zrobimy to prosto: nagrywamy samych siebie. Warczenie, charczenie, gwizdy… wszystko się przydaje.
Następnie, w razie potrzeby, oczyszczamy nagranie i zaczynamy je przekształcać. Często używa się do tego samplera : narzędzia do odtwarzania dźwięku na różnych wysokościach i z różnymi prędkościami oraz dodawania efektów.
Cel jest paradoksalny: mocno zniekształcić pierwotny dźwięk, aby stał się nierozpoznawalny, ale pozostał wiarygodny i czytelny w grze.
Przede wszystkim potrzebne są warianty. Potwór powtarzający dokładnie ten sam krzyk po 30 sekundach staje się „dźwiękowym robotem”. Przygotowujemy więc kilka wersji i często dodajemy w grze niewielką losowość (głośności i wysokości tonu), aby przełamać powtarzalność.
Gdy mamy satysfakcjonujący zestaw dźwięków, eksportujemy go zgodnie z konkretnymi zasadami. Służy to zarówno optymalizacji , jak i ułatwieniu wdrożenia, niezależnie od tego, kto się nim zajmie.
W Hana zasoby audio importujemy bez kompresji, którą następnie zarządza Unity. To typowy kompromis: dostarczanie graczowi wszystkiego bez kompresji szybko zwiększyłoby rozmiar gry i użycie pamięci, zwykle przy minimalnej słyszalnej korzyści.
W 3D silnik musi obliczać położenie źródła względem słuchacza, panoramowanie, tłumienie i inne parametry. To zużywa procesor, więc 3D rezerwujemy dla dźwięków, których położenie naprawdę ma znaczenie.
W Hana odgłosy stworzeń odtwarzane są w 2D : pozycja potwora czy gracza nie zmienia brzmienia. Ważne jest, kiedy dźwięk się uruchamia: przy ataku, trafieniu, śmierci i tak dalej.
Wiele dźwięków otoczenia i interfejsu również świetnie działa w 2D, na przykład wiatr, menu i powiadomienia. Unikamy dzięki temu zbędnych źródeł dźwięku i zostawiamy zasoby na pozostałe elementy.
Wskazówka : jeśli możecie, słuchajcie przez słuchawki; wtedy najlepiej słychać szczegóły.
Naturalne nagranie przed przetwarzaniem, aby zachować materiał źródłowy.
Ta sama podstawa, ukształtowana samplerem i efektami: wysokość, barwa i faktura.
Zestaw wariantów przygotowanych tak, aby uniknąć powtarzalności.
Proste tło dźwiękowe pokazujące, jak „oddycha” obszar.
Warstwa dźwiękowa Hana nadal powstaje: w niektórych aspektach uniwersum jeszcze szuka swojej drogi, ale charakter gry jest już dobrze określony.
Mam sporo pomysłów na nadanie światu Hana wyjątkowego brzmienia. Nie mogę się doczekać możliwości dźwiękowych, jakie otworzy wersja 3D , i to nie tylko w przypadku potworów.
Docelowo chcę zaoferować wam świat dźwięków będący źródłem zaskoczenia i immersji.
Do zobaczenia wkrótce,
Portefaix